Melek İpek davasında gerekçeli karar: Beklenen atağa karşı savunma, legal müdafaadır


Antalya‘nın Döşemealtı ilçesinde kendisine azap uygulayıp mevtle tehdit eden 12 yıllık eşi Ramazan İpek‘i öldüren Melek İpek hakkında, 108 gün sonra verilen tahliye kararının münasebeti açıklandı.

5237 sayılı Kanunun 27. hususunun ikinci fıkrasında yer alan “Meşru savunmada sonun aşılması mazur görülebilecek bir heyecan, dehşet yahut telaştan ileri gelmiş ise faile ceza verilmez” kararı hatırlatılan gerekçeli kararda, “Bu durumda; kişinin maruz kaldığı akın nedeniyle içerisine düştüğü dehşet, telaş ve şaşkınlık münasebetiyle davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ortadan kalkması kelam konusu olacağından, legal müdafaada hududun aşılmasından ötürü kusurlu sayılamayacağı kabul edilir. Münasebetiyle burada belirleyici olan, maruz kalınan atağın kişiyi içerisine düşürdüğü ruhsal durumdur” denildi.

‘Hukuk nizamını birinci ihlal eden, saldırganın kendisi’

Sonun aşılması konusunda failin o anda içerisinde bulunduğu ruh halinin adil bir şekilde göz önünde bulundurmak gerektiği belirtilen kararda, “Yani failin niyeti, fiilin icra biçimine ve ruh haline nazaran önemli bir hücumun defedilmesinden çok, kin hissini tatmine yönelik ise yasal müdafaanın sonlarını aşma değil, fakat haksız tahrik kelam konusu olabilecektir. Yasal müdafaada bulunan kişinin aksiyonu, saldırgan açısından haksız tahrik olarak bedellendirilemez. Çünkü hukuk tertibini birinci ihlal eden saldırganın kendisidir” sözleri yer aldı.

‘Sanığın beyanları birbiriyle uyumlu’

Direkt görgü şahidi bulunmayan olayda sanığın olayın çabucak sonrasında alınan beyanları ile ilerleyen etapta alınan beyanları ve bilhassa yargılama kademesinde alınmış beyan içeriklerinin temel olarak birbiriyle uyumlu olduğu belirtilen kararda, “Dolayısı ile tüm belge kapsamındaki maddi kanıtlar karşısında savunmaya prestij edilmesi gerektiği anlaşılmaktadır” denildi.

‘Tekrarından korkulan bir atak da şimdi sona ermemiştir’

Legal müdafaadan kelam edebilmek için bir atağın bulunması ve savunma ile taarruzun tıpkı vakitte, hemzaman olması gerektiği tabir edilen kararda, şöyle denildi:

  • “Saldırı başlamadan evvel müdafaaya geçmek nasıl yasal sayılmazsa, öylece hücum bittikten sonra müdafaada bulunmak da legal olamaz. Fakat akının varlığı koşulunu geniş manada anlamak ve başlayacağı artık kesinlikle olan bir saldırıyı başlamış, keza bitmiş olmasına karşın tekrarından korkulan bir saldırıyı da şimdi sona ermemiş saymak zaruridir. Lakin bir kimsenin mümkün atağa karşı hazırlık yapması ve savunma araçlarını evvelce hazırlaması da legal müdafaa kabul edilmelidir. Kimi hallerde saldıran durumunda bulunan kişinin hareketi müphem (belirsiz) nitelikte olabilir. Fakat bu durumda bulunan kimsenin amacının akın olduğuna inandıracak dış alametler varsa atak koşulu gerçekleşmiş sayılabilir.
  • Öte yandan, hücumun varlığının kabulü için her vakit hala mevcut olması kaide olmayıp, gerçekleşmesinin kesinlikle olması da kafidir. Şimdi başlamamış lakin başlaması kesinlikle olan akınlara karşı da savunma mümkündür. Bu nedenle taraflar ortasında direkt doğruya bir boğuşma yahut karşılıklı çatışma durumunun gerçekleşmesini aramaya gerek yoktur. Burada akının kesinlikle olduğunun en büyük ispatı ise maktulün servise çıktığı sırada sanığın ellerini çözerek kıyafetini giymesine imkan sağlaması yerine sanığı mevtle tehdit ederek çıplak ve elleri kelepçeli olarak bırakıp kelepçe anahtarını da cebinde götürmesidir. Bu halde davranan sanığın uyguladığı sistematik şiddetin tekrarının kesinlikle olduğu açıktır.”

Sanığın öç alma ve bilhassa ‘Ne de olsa legal müdafaa halindeyim’ irade ve kanaati ile hareket etmediği kaydedilen gerekçeli kararda, şu sözler yer aldı:

  • “Sanığın niyetinin, fiilin icra şekline ve ruh haline nazaran önemli bir hücumun defedilmesinden fazla sanığın uğradığı şiddetin oluşturduğu kin ve nefret hissini tatmine yönelik olarak kabul edilemez. Çünkü sanığın bu türlü bir niyeti olsa bu niyetini tatmine yönelik uğradığı sistematik şiddetin çabucak sonrasında uğradığı haksızlık karşısında öfkeye kapılarak meskende birden fazla tüfek ve bıçak bulunmakla ve yeniden sanığın da tüfek kullanmayı bildiği anlaşılmakla daha geceden maktulün bir nevi yorgun düşüp uyuması sonrasında bu niyetini uygulama imkanı vardır.

‘Devam etmeyip tek atışla aksiyonunu sınırlandırmıştır’

  • Sanığın saldırıyı def etmeye yönelik tek atış yapıp maktulü etkisiz hale getirdikten sonra daha fazla atış imkanı var iken ‘Ne de olsa yasal müdafaa halindeyim fırsat bu fırsat’ iradesi ile yerde yatmakta olan maktule karşı öfke ve gazap ile hareket ederek tüfek, fişek ve bıçak üzere kâfi aleti de olduğu halde ve 112 kayıtlarındaki hırıltı ve inleme seslerinden maktulün şimdi ölmediğinin muhakkak olduğu ortamda mevt sonucunu almaya yönelik riske girmeyip aksiyonuna devam etme imkanı var iken devam etmeyip tek atışla hareketini sonlandırmıştır.

‘Öç alma kanaati ile hareket etmedi’

  • Sonrasında en süratli biçimde 112 acil servis çizgisini arayarak olayı ihbar etmesi, kelam konusu ihbar ile yardım talep etmesi hatta olayın gerçekleştiği meskenin takımlar tarafından bulunmasına yönelik görevlilere ısrarlı yer ve istikamet tanımında bulunması konuları daima birlikte değerlendirildiğinde, sanığın öç alma güdüsü ile hareket etmediği istikametinde tam bir kanaat edinilmiştir.
  • Yeniden sanığın maktule dış kapıdan girer girmez tereddütsüz ateş etme imkanı var iken bu türlü bir durum olmadığı ve bilhassa atış arası ve el svaplarına yönelik tespitlerden sanık ile maktulün ortasındaki aranın kısaldığının sabit olduğu, yeniden sanığın maktulün şimdi olmadığı ortamda silahı alması ya da aramasının direkt öldürme kastını ortaya koymayacağı, bu durumun somut olayda sabaha kadar şiddete maruz kalmış, çıplak ve kelepçeli bırakılmış sanığın tekrar şiddete maruz kalması kesinlikle olmakla kendini muhafaza içgüdüsünden kaynaklanan doğal bir davranış olduğunun kabulünde mecburilik bulunmaktadır.”

‘Hayatın olağan akışında beklenebilecek bir durum’

Olayda hududun öfke, gazap üzere nedenlerle aşıldığına ait kanıt olmadığı, bu istikamette ortaya çıkan kuşkudan de sanığın yararlanması gerektiği belirtilen kararda, “Meşru savunmada sonun mazur görülebilecek bir heyecan, kaygı ve telaş ile aşıldığının kabulü zaruridir. Sanığın, maruz kaldığı hücumun tesiriyle içine düştüğü ruhsal hal nedeniyle heyecanlanması, paniğe kapılması ve hatta korkması, bunun sonucunda da yasal savunma hududunu aşması hayatın olağan akışında beklenebilecek bir durum olup, kin ve öç alma güdüsü ile hareket edilmediği konusunda mahkememizde tam bir vicdani kanaat oluşmuştur” denildi.

Previous Maltepe'deki bayan cinayetinin şüphelisi: Ben yapmadım lakin gördüm
Next Türkiye'de Üretilen Akıllı Telefonlara Yeni Markalar Geliyor

No Comment

Bir Cevap Yazın